Home
Vaios
Restaurant Apollon
Fotos
Cadolzburg
Logotexnia
Kultur
Diaspora
Diethni Themata
ELLHNES
3kala.gr
patrides.com
MEGALEXANDROS
Links

Website desinged by

Hristos Fasoulas

e-mail

Nea Genia kai oi sygrafeis

«Επιτροπή Πρωτοβουλίας» (Ε.Π.)

για την

«Ένωση Ελλήνων Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων»  (Ε.Ε.Σ.Π.Η.)

                                                                 Γράφει ο Βάιος Φασούλας

 

Όπως προ ημερών στην ανακοίνωσή μας αναφέραμε, εκ μέρους της Ε.Π. παραθέτουμε άρθρο με θέμα:

 

«Η νέα γενιά και οι συγγραφείς της Διασποράς»

(κόσμος δεν είναι το εγώ και το σήμερα, η δύναμη και το χρήμα...)

 

Τελικά το ξεκίνημα του 21ου αιώνα δεν ήταν εκείνο που οι λαοί του κόσμου με αγωνία περίμεναν. Με την είσοδό του στη ζωή μας( και στον πλανήτη και στον άνθρωπο) έφερε μαζί όλα τ’ αρνητικά του προηγούμενου και επί πλέον τα αύξησε. Απαισιοδοξία, θα πει αυτός που περνά καλά και δεν μπορεί να δει τον κόσμου γύρα του. Πραγματικότητα, λέμε εμείς και το αποδεικνύουμε περίτρανα σε όλους τους τομείς όλων των κοινωνιών του κόσμου. Μάλιστα, όπως το ακούτε, όλων των κοινωνιών. Δεν είμαστε πια μόνοι και αποκομμένοι και δε δρούμε μεμονωμένα, αλλά συλλογικά. Αρχίζουμε να βλέπουμε και ν αφουγκραζόμαστε σε όλη την Υφήλιο τον κόσμο και η ενημέρωσή μας, εκτός των Ο.Μ.Μ.Ε. καθώς και φιλικά Μ.Μ.Ε. της μητέρας Πατρίδας, εμπλουτίζεται και από εμάς τους Έλληνες της Διασποράς πάνω σε όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Πρώτος μας στόχος η επαφή και γνωριμία μας με τους απανταχού Έλληνες. Να τους εντοπίσουμε πού είναι εγκαταλειμμένοι ή ξεχασμένοι ή και εγκλωβισμένοι στη ζωή αυτή, που μερικοί την παρουσιάζουν με όμορφα χρώματα. Και ακόμα να εντοπίσουμε και όλους τους Έλληνες γενικότερα, που δεν έχουν προβλήματα, που διαπρέπουν, που σε κάποιες περιπτώσεις αποτελούν «λόμπι» και να τους μηνύσουμε ότι, κόσμος δεν είναι το εγώ και το σήμερα, η δύναμη και το χρήμα, αλλά οι ανθρώπινες αξίες που μέσο του πολιτισμού φυλάσσονται, διατηρούνται και προωθούνται. Περισσότερο δε, είναι η νέα γενιά, το παρόν και το μέλλον της, το οποίο βλέπουμε να εξελίσσετε μέσα σε στρόβιλο αντιξοοτήτων, αδιεξόδων και ανωμάλων περιπετειών. (Διευκρινίζουμε ότι δεν αναφερόμαστε στο σύνολο της νέας γενιάς αλλά σε ένα μέρος αυτής που, δυστυχώς, δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε το ποσοστό της. Όμως, με τους σημερινούς ρυθμούς...ανάπτυξης και...προόδου δεν γνωρίζουμε ποια και πώς θα είναι μετά από λίγα!! χρόνια).

Ας τραβήξουμε τις₯ας κοιτάξουμε κατάματα τη ζωή κι ας αφουγκραστούμε τα πάθια της. Θα δούμε ποολλά, απρόσωπα και ξένα για την ανθρώπινη υπόσταση και ζωή, πράγματα και «θαύματα»: Πόλεμο, θάνατο, αρρώστιες, φτώχεια, ναρκωτικά, πορνεία, διωγμοί, καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (ακόμα και από οργανισμούς που υποτίθεται ότι υπηρετούν αυτόν τον πανανθρώπινο θεσμό), οικολογική καταστροφή και άλλα πολλά, προσφερόμενα απ’ τους «σύγχρονους» Σαούληδες της εποχής.

Αυτά και άλλα πολλά αποτελούν τα κύρια χαρακτηριστικά της εποχής μας και η αβεβαιότητα για την ύπαρξη του Πλανήτη μας και του ανθρώπινου γένους, με μαθηματική ακρίβεια οδηγούνται προς εξαφάνιση ή καταστροφή.

Ποιοι είναι εκείνοι που δημιούργησαν αυτό το χάος, είναι γνωστοί. Και ποιοι είναι εκείνοι που... στρατεύθηκαν να φρενάρουν το ολίσθημα και να καλυτερεύσουν τη ζωή, είναι επίσης πολλοί. Τα αποτελέσματα όμως στην ημερήσια ζωή μας (Παγκοσμίως) λένε ακριβώς τα αντίθετα. Μέσα σ’ αυτά να προσθέσουμε και τη νέα γενιά(ένα μέρος αυτής) όπου είναι έν από τα δυο θέματά μας.

Ξεκινώντας με τους Έλληνες Συγγραφείς της Διασποράς και σε ό,τι αφορά τις συμπεριφορές μας έναντι των αρνητικών δρωμένων, πυκνές οι αναφορές μας, ίσαμε τις στάλες της βροχής, βουνά χαρτιού και θάλασσες μελάνι. Το «μπιλάντζ» πολλών ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών, αποτελείται με άρθρα και σχόλια κοινωνικού χαρακτήρα στο σύνολο, με ποιήματα και πεζά,(ανάμεσα και ο γράφων)με κόπο και αέναο πόνο και αγωνία να φτάσουν τα μηνύματά μας στους αποδέκτες, που όμως δεν έφτασαν ή έφτασαν ελάχιστα. Κι αυτό, μέσα στ άλλα μας καθήκοντα το ξεκινήσαμε τώρα

Πολλές φορές χτυπήσαμε την πόρτα της μητρόπολης ζητώντας υποστήριξη και αναγνώριση, αλλά η αντιμετώπισή μας χάνονταν πάνα στα γκρίζα πέπλα της αδιαφορίας. Και πολλές φορές χτυπήσαμε τις πόρτες των βραχυκυκλωμένων αθηναϊκών Μ.Μ.Ε. αλλά και η δική τους αδιαφορία έλαμψε κάτω από μεγάλα ιδιοτελή συμφέροντα. Μ.Μ.Ε. που αποτελούνται από δημοσιογραφικό!!(με ελάχιστες εξαιρέσεις)κόσμο που υποτίθεται ότι υπηρετεί τον άνθρωπο και το δίκαιο. Βεβαίως αρκετά επαρχιακά Μ.Μ.Ε.(μεταξύ και της γενέτειρας του γράφοντα, Τρίκαλα) αποτελούν εξαίρεση για την απλόχερη και θερμή φιλοξενία στις στήλες τους, όπου συνεχίζετε μέχρι σήμερα.

Μέσα σ’ αυτά τα «κακά» που ο «εκπολιτιστικός» φάρος της μητρόπολης συνεχίζει και εκπέμπει τους βαρύγδουπους βερμπαλισμούς μέσο κάποιων, τάχατες, κρατικών οργανισμών,(Σ.Α.Ε., Γ. Γ. Α. Ε, κλπ,) εμείς οι Συγγραφείς της Ομογένειας καταφέραμε και «μεγαλώσαμε» από μόνοι μας. Διαπρέποντας στις νέες μας πατρίδες παράγοντας αδιάκοπα έργο και διοχετεύοντας αέναα τον ελληνικό πολιτισμό, φτάνουμε στο τέλος του βιολογικού μας κύκλου. Εξακολουθούμε να γερνάμε σαν λεύκες στους αδυσώπητους ανέμους των αδιάφορων-κοινώς ταγών, αντιμετωπίσαμε με αξιοπρέπεια τη μητροπολιτική αδιαφορία και τον «πολιτιστικό» της ξεπεσμό, δεν ακούμε πλέον τα «μηνύματα» περί «αδέρφια» μας και άλλα και πολύ περισσότερο περί πολιτισμού. Εμείς τον πολιτισμό τον έχουμε στο πετσί μας , ανδρωθήκαμε μαυτόν, δες μας τον χάρισαν και μας ανήκει. Και από αυτή τη θέση θα στείλουμε το δικό μας μήνυμα: Δε θα επιτρέψουμε στον Καινούριο Κόσμο του ΛΟΓΟΥ να έχει τη δική μας τύχη. Ο ΛΟΓΟΣ της Διασποράς πρέπει να πάρει τη θέση του. Γι αυτό χτίσαμε ένα Οικοδόμημα: Την Επιτροπή Πρωτοβουλίας για την Ένωση Ελλήνων Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων. Για να πάρει ή ίδια τη σκυτάλη στα χέρια της. Αυτή που είναι δική μας και μας ανήκει, όπως και το χώμα των Ελλήνων!

(Πριν πάμε στο θέμα μας «νέα γενιά» το οποίο είναι σύνθετο και οι αναφορές από πλευράς μας θα είναι συχνές και εξειδικευμένες, μέσα από αυτό το άρθρο απαντούμε και σε φίλους, που από διάφορα σημεία του Πλανήτη ρωτούν ποιες είναι οι προϋποθέσεις προκειμένου να γίνουν μέλη της ΕΕΣΠΗ. Η απάντησή μας είναι απλή και στην πρόσφατη ανακοίνωσή μας έχει ειπωθεί.(11 Ιουλίου 2001)

«Τα μέλη-συγγραφείς μπορεί να είναι νέοι και παλιοί, λογοτέχνες, ποιητές, κλπ με έργα που ήδη έχουν εκδώσει ή και ανέκδοτα στη μητρική γλώσσα καθώς και στη γλώσσα του τόπου τους και βεβαίως δημοσιογράφοι που ασχολούνται με το Λόγο κ .ά. Επίσης δεκτοί γίνονται νέες και νέοι που έχουν την τάση να γράψουν και δεν έχουν ακόμα εξωτερικεύσει τις προθέσεις τους. Αυτούς πρέπει να τους δώσουμε ακόμη περισσότερο θάρρος. Αυτοί οι μελλοντικοί ιεραπόστολοι του Λόγου θα πρέπει να αποτελούν την κινητήρια δύναμη του ελληνικού πολιτισμού και της ίδιας της ΕΕΣΠΗ₯ . Η μόνη λοιπόν προϋπόθεση είναι η εγγραφή. Παρεμπιπτόντως αναφέρεται ότι προς το παρόν η Επιτροπή Πρωτοβουλίας δε διαθέτει δική της σελίδα. Φιλοξενούμαστε στις φιλικές προς εμάς ιστοσελίδες ανάλογα με το χώρο και το χρόνο:

www.kalami.net   www.patrides.com  www.asxetos.gr   www.3kala.gr    http://anemologio.gr και βεβαίως στην προσωπική μου, www.fasoulas.de. Επίσης πληροφορίες παρέχονται από όλα τα μέλη της Ε. Π.)

Νέα γενιά, λοιπόν, «σύγχρονη» για πολλούς, παγιδευμένη γι’ άλλους, αδιάφοροι γι’ αυτούς που συγκροτούν τις κυβερνήσεις στον κόσμο στηριζόμενες σε κατασταλτικούς μηχανισμούς που οδηγούν τους νέους σε καταστροφικές ατραπούς, σε αδιέξοδα και σ’ ένα αβέβαιο μέλλον. Στο θέμα μας λοιπόν «νέα γενιά» θα το σχολιάσουμε ως εξής:

Ανάμεσα απ’ το λυκόφως και το λυκαυγές των αιώνων, «γεννιέται» και η «Αποκάλυψη» των νέων, ο κόσμος και τα ναρκωτικά. Λίγο πριν ο τρέχων αιώνας βασιλέψει και περάσει στο παρελθόν και στη λήθη του, ο ανθρώπινος πληθυσμός, μέσω του Ο.Η.Ε., μετρήθηκε και φτάνει τα 6 δις. Ανατριχιαστικό από μια άποψη το νούμερο και ο νους μας πάει στα Ρίχτερ των σεισμών, που κατά καιρούς χωρίς διακρίσεις και δαπάνες σκοτώνουν τους ανθρώπους. Επίσης, λες κι έχουν συμμαχήσει, και όλα τα υπόλοιπα στοιχειά της φύσης χτυπούν άσπονδα και ανελέητα σ’ όλες τις γωνιές τη γης, ενώ οι συναγερμοί των κρατών-εθνών χτυπούν χωρίς διακοπή, οι έρανοι πάνε κι έρχονται, δεν προλαβαίνουν οι άνθρωποι ποιον να πρωτοβοηθήσουν και όσοι απομένουν απ’ τα χτυπήματα, πανικόβλητοι τρέχουν να σωθούν.

Βέβαια έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τις αφύσικες καταστροφές με τη μορφή των πολέμων, τις κοινωνικές καταστροφές με πρωταγωνιστές την ανεργία και τη φτώχεια, τα μίση και το ρατσισμό, τα τέρατα και τα πάθη κάθε μορφής και βεβαίως τους πυρηνικούς αντιδραστήρες, τα όπλα μαζικής καταστροφής και εξόντωσης των πληθυσμών της γης. Να προσθέσουμε και τις αρρώστιες που θερίζουν και εξαφανίζουν, ΑIDS, καρκίνος και παν απ’ όλα τα   ν α ρ κ ω τ ι κ ά  που είναι και το κύριο θέμα μας.

Να εντάξουμε με δυο λόγια στο θέμα μας και να πούμε και δυο καλές κουβέντες για τους «γιατρούς χωρίς σύνορα». Αυτοί είναι που ζουν όλα όσα εμείς βλέπουμε μέσα απ’ τις κάμερες και λέμε ότι τα νιώθουμε. Σ’ αυτούς έχει μπει κάθε αρρώστια και πόνος στην ψυχή τους. Αυτοί είναι που βλέπουν το «κατόρθωμα» του «ανθρώπου» πάνω σε ακρωτηριασμένα κορμιά, σε χήρες και ορφανά, σε απροστάτευτους και καταδικασμένους, σε κοκαλιασμένα κορμιά και πρησμένες κοιλιές. Αυτοί είναι που με υπεράνθρωπες προσπάθειες σταματούν την ανθρώπινη αιμορραγία για να τους σκοτώνουν οι «ανθρώπινες» θηριωδίες. Αυτή είναι η κοινωνία μας σήμερα που δείχνει περίτρανα και τον «πολιτισμό» και τον₯

Για την καταπολέμηση των ναρκωτικών και την προστασία των πολιτών, έχουν θεσμοποιηθεί νόμοι και λειτουργοί ανά της γης. Συχνά ακούμε και βλέπουμε διάφορες διώξεις, συλλήψεις, δικαστικές αποφάσεις, άλλοτε ελαφρές και άλλοτε βαριές, ανάλογα με την υπόθεση του ₯συμπλοκές και χίλια δυο άλλα, αλλά τα ναρκωτικά συνεχίζουν τη δράση τους. Άδειες σύριγγες κι άδεια πακέτα από χάπια στις τουαλέτες και στους σταθμούς, στα σχολεία και στις γειτονιές, στα λεωφορεία και στα τρένα, στα μπαρ και στα γήπεδα, στις καφετέριες και στα «κωλάδικα», σε κάποια σπίτια να λιγοστεύουν τα μέλη του, να τραβά ο πατέρας το Γολγοθά του αναζητώντας την τιμωρία των ενόχων μέσω δικαιοσύνης, η μάνα να τραβάει τα μαλλιά της και μέσα στους παραλογισμούς, την απόγνωση και τους πόνους της να ξεφωνίζει, έχουμε κράτος, νόμους, αστυνομία₯στα δόντια*.

Άποψή μας είναι ότι δεν έχουμε κράτη κι αν έχουμε είναι σάπια. Δεν έχουμε νόμους κι αν έχουμε δεν λειτουργούν. Δεν έχουμε αστυνόμευση αλλά στρατιές εμπόρων κι αν έχουμε είναι γι άλλους σκοπούς και πολλοί εξ’ αυτών εμπλέκονται στα ναρκωτικά. Απ’ τον πιο κατώτερο μέχρι εκεί που αρχίζει η ιεραρχία της δικαιοσύνης. Αν είχαμε, αλλιώς θα ήταν ο κόσμος μας. Ένας κόσμος χωρίς την παρουσία του λευκού θανάτου. Δε θα έψαχνε η κοπελίτσα ** και ο νεαρούλης να βρούνε «άσυλο» στην «απλοχεριά» κάποιων δολοφόνων κοινωνιών που γυρνούν ανάμεσά μας κι ούτε θα ξεκινούσε η προπαρασκευαστική τους «ενσωμάτωση» στον κόσμο των ναρκωτικών αρχίζοντας με «έκσταση»₯οποία ο οργανισμός με τον καιρό τα εκμηδενίζει και γίνεται πλέον απαιτητικός. Αν είχαμε κράτη δε θα επέτρεπαν στο προπαρασκευαστικό στάδιο να εκπληρώσει την αποστολή του κι ούτε θα άφηναν το χορό των «σκληρών», πλαισιωμένο με χορτάρια και αγγελόσκονες, να θερίζει. Να έρχεται έτσι το αναπόφευκτο, η εξοικείωση του οργανισμού μαζί τους, να παίζει μαζί τους, να ετοιμάζεται να δεχτεί τη σύριγγα κι εκεί να πεθαίνει.

Αυτή είναι η μια διάσταση που φέρνει και την άλλη, μεταδοτική, δυναμική και άκρως επικίνδυνη και εδώ βλέπουμε την «ύπαρξη» και το ρόλο της αστυνόμευσης. Χρήστες πλέον αυτοί οι νέοι, ₯μούς «προόδου» και «ανάπτυξης» που έχουμε, δεν γνωρίζουμε αν πρόκειται για μειοψηφία ή πλειοψηφία, όπως προαναφέραμε, πέρα απ’ το γεγονός ότι ψαχνόμαστε μήπως γίναμε χρήστες και δεν το αντιληφθήκαμε-, κέρβεροι στις οικογένειές τους, βάρβαροι και σατράπηδες προκειμένου να επιτύχουν τις επιδιώξεις τους-οικονομικές- πουλούν τη μάνα τους στο σατανά. Αρπάζουν απ’ τα σπίτια τους ό,τι μπορούν να πουλήσουν και πουλιούνται και οι ίδιοι στο Μέφιστο.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις από κοπελίτσες που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και περνούν στην πορνεία, προκειμένου να εξοικονομήσουν τ αναγκαία. Δεν είναι λίγες εκείνες που μεταφέρουν σε συνομήλικες τα «αγαθά» του λευκού θανάτου λέγοντας ότι παίζουν μ’ αυτόν και τον έχουν κάνει τον πιο θερμό εραστή, ότι κάνουν συχνά «έρωτα» και εγκυμονούν, όχι μόνο την Αμαρτία της κοινωνίας μας, αλλά και την αρρώστια του αιώνα, που προαναφέραμε. Και τέλος να περνούν πέρα απ’ αυτόν, το θάνατο στη ...λύτρωση!

Στα ίδια πάνω-κάτω μέτρα και ρυθμούς κινούνται και οι νέοι μας και σε μερικές περιπτώσεις πιο δυναμικά! Από πειραματόζωα γίνονται χρήστες και περνούν στα εμπορικά στάδια μεταφέροντας διάφορα «υλικά». Η αμοιβή τους. Λίγη σκόνη ή χάπια και λίγα λεφτά ίσα που να συντηρούνται και να τους κρατούν σε επαφή και δράση. Θα τους συναντήσει κανείς σε χορευτικά (επιτρέψτε μας την έκφραση) «σκυλάδικα» και ντίσκο να πουλάνε ή να κερνάνε θάνατο σε άλλους απονήρευτους νέους. (Πόσοι δεν είναι αυτοί οι απονήρευτοι κι αθώοι νέοι, που γίνονται εύκολα θύματα και παν σαν το σκύλο στο αμπέλι!) Θα βρούμε κάποιους απ’ αυτούς πεταγμένους σαν άχρηστα τομάρια ή κουτιά, πεθαμένους στους δρόμους, στους σταθμούς, στα υπόστεγα όπου φτάσουν να τους πάνε τα τελευταία τους βήματα₯ξέρει τάχα τι να σκέφτονται εκείνες τις στιγμές₯να τους παραλάβει κι ένα περιπολικό να ετοιμάζει την αναφορά για τον προϊστάμενό του. Κι όσοι απομένουν στη ζωή περιφρονημένοι απ’ το Μέφιστο και περιφρονητές απέναντι στη ζωή, άλλοι συνεχίζουν το «γλυκό» μεθύσι κι άλλοι περνούν τις σιδερένιες πόρτες, που δεν υπολόγισαν. Κι εδώ επικαλούμαστε τους νόμους και τα όργανα ή πιο καλά την ίδια τη Δημοκρατία. Πού είναι;

Άλλη μεταχείριση έπρεπε να έχουν αυτά τα αθώα παιδιά, άλλη μεταχείριση έπρεπε να έχουν οι φωλιές των διαφόρων καταραμένων «κωλάδικων», όπως άλλη αποστολή έπρεπε να είχαν οι φύλακες, οι φυλακές και τα δικαστικά σφυριά.  

Φυλακές λοιπόν κι εκεί είναι που πρέπει κανείς να τραβά τα μαλλιά του. Οι χρήστες ζουν  το δικό τους δράμα, που κανείς δεν μπορεί να το νιώσει. Όπως δεν μπορεί να νιώσει κι εκείνη τη μάνα που το παιδί της είναι χρήστης, μια έξω μια μέσα, τη νύφη της που γυρίζει₯χέρια της γιαγιάς του. Είναι η ίδια μητέρα που προαναφέραμε και αμφισβητεί τα πάντα.

Κλείνοντας ό,τι δεν κλείνει, θα δώσουμε το λόγο στους ειδικούς, που θα πρέπει επιστημονικά να περιγράψουν όσο πιο διεξοδικά μπορούν την «Νέα  Α π ο κ ά λ υ ψ η»  αυτών των νέων, πώς και γιατί φτάνουν εκεί που φτάνουν και επίσης να μας παρουσιάσουν τ ανώτερα Δημοκρατικά Συντάγματα των Σύγχρονων Κοινωνιών, τους Νόμους και τους Λειτουργούς πώς ενεργοποιούνται σ’ αυτή τη μάστιγα του αιώνα. Κι ας τρομοκρατηθούν λίγο τα νέα παιδιά, που ακόμα κοιμούνται στις αγκαλιές των μανάδων τους,. Φτάνει ν ακούσουν γι’ αυτή την Αποκάλυψη. Θα ’ναι το λιγότερο, που οι πολιτείες-κράτη μπορούν να προσφέρουν.

 Ας τελειώνουμε για σήμερα. Η νέα γενιά είναι μέσα στους στόχους μας. Όχι για να τους κάνουμε συγγραφείς, αλλά για τους δείξουμε και να τους πείσουμε ότι πέρα απ’ τα ναρκωτικά βρίσκεται ο κόσμος και οι αξίες του.

Όλοι μαζί λοιπόν, όπως γράφει σε ένα ποίημά του και ο συνάδελφός μας ποιητής από το Τορόντο-Καναδά Κώστας Κατσούλης: ()

 

Μ Α Ζ Ι

«Μαζί θα χτίσουμε τα γκρεμισμένα σπίτια

μαζί θα στρώσουμε ασφάλτους στα δρομάκια

μαζί θα γράφουμε τους στίχους στα ξενύχτια

που θα διαβάζουμε στα νιόβγαλτα παιδάκια

 

Μαζί θα οργώνουμε τους κάμπους και τους βάλτους

μαζί θα σπέρνουμε του αύριο το θέρος

μαζί θε να σκοτώνουμε κροκόδειλουςπο δαύτους

και η σοδιά θα καταλήγει σε ένα μέρος!

 

Μαζί θα χτίσουμε ένα σπίτι ίσαμε κει πάνω

μαζί θα κουβαλήσουμε την πέτρα πα στον ώμο

μαζί θα καμαρώνουμε ψηλά απαεροπλάνο 

και θαναι σίγουρο πως θα χωράτον κόσμο!!»

 

στη σελίδα www.fasoulas.de βρίσκεται το : «ΕΛΠΙΔΑ ΜΗ ΣΒΗΝΕΙΣ» και είναι αφιερωμένο στους νέους και στις μητέρες του κόσμου.

**  επίσης στην ίδια σελίδα ένα απόσπασμα από το «Λαβύρινθοι του πάθους»-2001) αφιερωμένο στις νέες και στους νέους.

 

Όλοι μαζί λοιπόν στο μεγάλο ξεκίνημα:

«Έλληνες Συγγραφείς της Διασποράς ενωθείτε»,

 

 

Η εργασία αυτή έγινε για λογαριασμό της Ε.Π.₯ΕΕΣΠΗ

Ευχαριστούμε θερμά για την υπομονή, την προσοχή και τη φιλοξενία

Εκ μέρους της Επιτροπής Πρωτοβουλίας

Γερμανία, 16.07.2001 

Ποιά είναι η γνώμη σας;