last update
23.05.2005

Home
Aristoteleio
Arthrografia 2005
Kritikes gia Filous
Logotexnia filon
Arxeio Titlon
Arthrografia 2004
EELSPH-
Biblia
Vaios
Diethni Themata
Restaurant Apollon
Fotos
Cadolzburg
Logotexnia
Kultur
Diaspora
ELLHNES
Links

Website desinged by

Hristos Fasoulas

e-mail

Τι πιο ωραίο είναι

 

Τι πιο ωραίο είναι
να είσαι αυτό που είσαι.
Καβαλάρης στο άλογό σου να σταματάς
όπου θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις. Κάποιες φορές
τα καταφέρνεις κάποιες όχι. Και η κούραση είναι πιο γρήγορη
απ' τη ζωή και δύσκολη εκτός και αν την ..υποτάξεις σαν ερωμένη,
την κερδίσεις και πλαγιάζεις μαζί της. Τότε μπορεί, λέω μπορεί, να ακούσεις
τη φωνή της, φωνή που μοιάζει σαν απόηχο που αφήνει ένας άδειος κουβάς
που πέφτει σε ξερό μαγγανοπήγαδο... κι εσύ επιμένεις, επιμένεις μέχρι που
κάνεις το πηγάδι και δακρύζει κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει και να ποτίζει
γύρα του τις ξέρες... Τότε επανέρχεται η φωνή στα φυσιολογικά της επίπεδα,
φωνή που μοιάζει σαν τη δική σου και σε κρατά δέσμιο...
Πολλές οι ξέρες,
πού να τις αντέξεις...

Του Βάιου Φασούλα

 

 

«Στ’ άρματα, στ’ άρματα₯

(Αφιέρωμα στη μνήμη του Άρη Βελουχιώτη (2)

Γράφει ο Θεσσαλός Βάιος Φασούλας

(Πριν περάσουμε στο αφιέρωμα, ο γράφων στέλνει τα θερμά και ειλικρινή του συλλυπητήρια στην οικογένεια του εκλιπόντος αγωνιστή, ηγέτη και κοντοπατριώτη, Χαρίλαο Φλωράκη και στην ηγεσία τού ΚΚΕ. Ο ακούραστος και ταγμένος αγωνιστής για τη δημοκρατία και το σοσιαλισμό, χτες, 22.05.2005, σε ηλικία 91 χρονών άφησε την τελευταία του πνοή. Αναμφισβήτητα πρόκειται για μεγάλη πολιτική απώλεια στο χώρα της Αριστεράς και γενικότερα στο χώρο της δημοκρατίας, μάλιστα σε μια δύσκολη πολιτικά εποχή και για το Παγκόσμιο κίνημα και για το κίνημα της χώρας μας. Σύντροφε Χαρίλαε, αιωνία η μνήμη σου! Β. Φ).

 

«Στ’ άρματα, στ’ άρματα₯

Αν και πέρασαν πολλά χρόνια από τη λήξη του Β` Παγκοσμίου Πολέμου και οι επέτειοι , γύρω από τη ναζιστική θηριωδία, βρίσκονται Παγκοσμίως στην πρώτη θέση σαν δίδαγμα έναντι των νεωτέρων γενεών, η Ελλάδα, σύμφωνα με τον πληθυσμό της σε σχέση με άλλες χώρες, αναμφιβόλως έχει προσφέρει πολύ περισσότερα και σε έμψυχο και σε άψυχο υλικό, χωρίς ακόμα να έχει δικαιωθεί ούτε ηθικά ούτε υλικά. Μια Ελλάδα που πρωτοστάτησε με το μεγαλούργημα της Εθνικής Αντίστασης ενάντια στους ξένους κατακτητές και ντόπιους συνεργάτες, μια Ελλάδα που μέσω των Πρωτοκαπετάνιων της μεγάλων μεγεθών, όπως του Άρη Βελουχιώτη (Θανάση Κλάρα), άφησε σελίδες δόξας και ελληνικής περηφάνιας στη νεότερη ελληνική Ιστορία.

Το τότε αιματοβαμμένο και προδομένο κλίμα της δεκαετίας το 1940, για πολλούς λόγους δεν επέτρεψε τον ιστορικό της εποχής, αλλά και μετά απ αυτή, καθώς και τις πολιτικές ηγεσίες-μεταξύ και της Αριστεράς, να ασχοληθούν με την Εθνική Αντίσταση, την Πανελλαδική αναγνώρισή της καθώς και την ανάδειξη των ηρώων της, με ελάχιστες τοπικές εξαιρέσεις.

«Στ’ άρματα!» λοιπόν και «ζωσμένη» με πιο δυναμικό και από το μπαρούτι έρχεται (ήρθε) με τα δικά της «όπλα» η παράτολμη Αικατερίνη, Ρηνούλα Μακρυγιάννη, με το βιβλίο της «Η ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ» Εκδόσεις «Το αμόνι του λόγου», να «συγκρουστεί» με την παρουσιαζόμενη αναχρονιστική και διεφθαρμένη πραγματικότητα, να ανατρέψει, να απογυψώσει και να αναστηλώσει τα τότε δρώμενα, της «κουτσής», από κάθε άποψη, ιστορίας της Εθνικής μας Αντίστασης.

Με δεκάδες μαρτυρίες ανθρώπων, που έζησαν από κοντά τόσο την εποχή της Εθνικής Αντίστασης όσο και τον Πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη, φωτίζει όχι μόνο το έτσι ή αλλιώς φωτισμένο και θρυλικό πρόσωπο του Πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ, -που όπως η ίδια υποστηρίζει είναι ο πατέρας της-, αλλά γενικότερα φωτίζει και τα «σκοτάδια» της Εθνικής Αντίστασης. Εξάλλου δεν είναι λίγοι εκείνοι που σε δεκάδες πολυσέλιδα βιβλία έχουν καταγράψει τη ζωή και τη δράση του Άρη, εκτός εκείνων που έχουν σχολιάσει τα κατορθώματά του:

 «Νομίζω πώς τους ήρωες τους καταξιώνει και ο θάνατός τους. Όταν δηλαδή την ηρωική σταδιοδρομία τους, τη δοσμένη απλόχερα για τη γενική ευημερία, την κλείνει ένας θάνατος ακόμη πιο ηρωικός. Είναι η περίπτωση του Άρη. Το να χάνεται ένας αγωνιστής από τους εχθρούς του, είναι φυσικό το περιμένει και ο ίδιος. Μα να χάνεται χτυπημένος από εχθρούς και δικούς του, είναι σπαραγμός. Ύστερα από ειδών-ειδών κυνηγητά και φυλακές σε σκληρούς ομαδικούς αγώνες, βρέθηκε κοντά του, στερνό του καταφύγιο, σύντροφος και σωτήρας του, ένα περίστροφο! Τον διαπόμπεψαν μετά θάνατο, τον αποκεφάλισαν, τον έφτυναν τίποτα δεν ήσαν όλα αυτά. Μεγάλωναν τη δόξα του. Τους καημούς, τους είχε πάρει μαζί του. Τώρα ο Άρης, πού αγαπήθηκε ζωντανός και κλάφτηκε πεθαμένος όσο λίγοι, στέκει δίπλα στους πικραμένους αγωνιστές: στον Ανδρούτσο, στον Κολοκοτρώνη και στο Μακρυγιάννη, στο Μπελογιάννη και στον Πλουμπίδη... όχι μικρότερός τους σε έργα, μα με πιο ακάνθινο στεφάνι της αχαριστίας στο μέτωπο₯ Αθήνα 5-10-64 ΕΛΛΗ ΑΛΕΞΙΟΥ (Άρης Βελουχιώτης₯).

 Μέσα σ’ αυτούς, που τόλμησαν να γράψουν, να υμνήσουν και να αποθανατίσου τον Άρη, έστω και με μια δικαιολογημένη καθυστέρηση ετών, εντάσσεται και η Αικατερίνη, Ρηνούλα Μακρυγιάννη καταθέτοντας τις δικές της μαρτυρίες. Πέρα από τις οποιεσδήποτε προσπάθειες που καταβάλει η συγγραφέας του βιβλίου «Η ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ» να χυθεί άπλετο φως σε πρόσωπα και πράγματα, δεσπόζει η διεκδίκηση της αναγνώρισης του Πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ. Μια διεκδίκηση που δεν παύει να είναι και του γράφοντα, που θέλει να πιστεύει ότι είναι και διεκδίκηση εκατομμυρίων Ελλήνων.

Για τη σημερινή πραγματικότητα, όπως αυτή εξελίσσεται μέσα στα πλαίσια της βάρβαρης «Παγκοσμιοποίησης» που στρωματοποιεί τα πάντα, η ύπαρξη ενός λαού, ενός Έθνους, σε μεγάλο βαθμό εξαρτιέται από την Ιστορία του. Και η ιστορία μας γράφτηκε μέσα από αγώνες άσπιλους και υπέρ του λαού του. Αυτό έκανε ο Άρης Βελουχιώτης κι αυτό συνεχίζει να κάνει η Αικατερίνη, Ρηνούλα Μακρυγιάννη.

Αν και ο Άρης Ζει και σαν θρύλος επικρατεί και στις μνήμες μας και στο βασίλειο των Αθανάτων, η Αικατερίνη Μακρυγιάννη δεν είναι μόνη. Και γι’ αυτούς που φύγανε και γι’ αυτούς που μένουν ακόμα και για τη νέα γενιά, οφείλει να συνεχίσει το έργο της. Για τη μεγάλη καθυστέρηση, έχει πλέον αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση.

 

Ε .Ε.  Γερμανία  Μάιος 23 2005  www.fasoulas.de  Vaios@fasoulas.de