last update
28.09.2005

Home
Aris Belouxiotis
Arthrografia 2005
Aristoteleio
Kontarinis - USA
Kritikes gia Filous
Logotexnia filon
Arxeio Titlon
Arthrografia 2004
EELSPH-
Biblia
Vaios
Diethni Themata
Restaurant Apollon
Fotos
Cadolzburg
Logotexnia
Kultur
Diaspora
ELLHNES
Links

Website desinged by

Hristos Fasoulas

e-mail

Τι πιο ωραίο είναι

 

Τι πιο ωραίο είναι
να είσαι αυτό που είσαι.
Καβαλάρης στο άλογό σου να σταματάς
όπου θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις. Κάποιες φορές
τα καταφέρνεις κάποιες όχι. Και η κούραση είναι πιο γρήγορη
απ' τη ζωή και δύσκολη εκτός και αν την ..υποτάξεις σαν ερωμένη,
την κερδίσεις και πλαγιάζεις μαζί της. Τότε μπορεί, λέω μπορεί, να ακούσεις
τη φωνή της, φωνή που μοιάζει σαν απόηχο που αφήνει ένας άδειος κουβάς
που πέφτει σε ξερό μαγγανοπήγαδο... κι εσύ επιμένεις, επιμένεις μέχρι που
κάνεις το πηγάδι και δακρύζει κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει και να ποτίζει
γύρα του τις ξέρες... Τότε επανέρχεται η φωνή στα φυσιολογικά της επίπεδα,
φωνή που μοιάζει σαν τη δική σου και σε κρατά δέσμιο...
Πολλές οι ξέρες,
πού να τις αντέξεις...

Του Βάιου Φασούλα

 

 

 

Το λάσο του καουμπόη.

 

              Γράφει ο Διονύσης Ε. Κονταρίνης   

               

Πόσοι από μας, τους ανθρώπους της μιάς κάποια ηλικίας δεν θυμόμαστε ακόμη με συγκίνηση εκείνο το μαγικό σκοινί, που πιτσιρικάδες, στα λαϊκά σινεμά που καταφέρναμε να τρυπώσουμε, το βλέπαμε στα χέρια του ήρωάς μας καουμπόη να κάνει θαύματα και με γουρλωμένα τα μάτια μας χειροκροτούσαμε και ξεφωνίζαμε. ΜΆ εκείνο το μαγικό σκοινί, με το λάσο του, ο ήρωάς μας καουμπόη έκανε τα πάντα. Έπιανε τους κακούς ανθρώπους, ακινητοποιούσε άγρια θηρία, έκοβε δέντρα, γκρέμιζε  σπίτια. Καμιά φορά....έφτιαχνε και δρόμους. 

Θυμάμαι σε κάποια ταινία ένας από τους πολύ μεγάλους ήρωές μας, ο Τομ Μιξ ή ο Ντικ Φοράν αν δεν με απατάει η μνήμη μου, με το λάσο του σταμάτησε ένα ολόκληρο τραίνο που πήγαινε να πέσει σε κάποιο γκρεμό. Και δώστου χειροκρότημα και ξεφωνητά εμείς. Ήταν τέτοια η επιρροή του λάσου πάνω μας που πολλές φορές πολλοί από μας κλέβαμε το σκοινί της μπουγάδας  της μάνας μας η οποία όταν μας έπιανε, από καουμπόηδες μας έκανε Ινδιάνους από το ξύλο.

Τώρα θα μου πείτε πως και γιατί μέσα στα γεράματά μου θυμήθηκα το λάσο; Μπορεί να άλλαξαν οι καιροί, μπορεί ο κινηματογράφος να ασχολείται με άλλα θέματα πλέον, μπορεί το άσπρο πανί να μην φιλοξενεί πιά τις ηρωικές φιγούρες των καουμπόηδων της άγριας δύσης, όμως το λάσο δεν χάθηκε από τον κόσμο. Έχει χωθεί βαθειά στη ζωή μας, στην καθημερινή βιοπάλη μας, στον αγώνα μας γιά την επιβίωση. Πιθανόν να είναι αόρατο, να μην μπορείτε να το δείτε, να μην έχει την μορφή του θρυλικού σκοινιού.  Όμως έτσι όπως και αν είναι το λάσο σήμερα στον κόσμο μας, είναι εξ ίσου θαυματουργό όπως ήταν τότε στις ταινίες που βλέπαμε παιδιά. Οι πάντες και τα πάντα σήμερα λειτουργούν με ένα λάσο. Ένα λάσο αόρατο που σε τυλίγει πολλές φορές χωρίς να το καταλάβεις, χωρίς να το αντιληφθείς και είναι αργά πλέον όταν νοιώσεις το αγκάλιασμά του.

Ο σημερινός άνθρωπος θεωρεί απαραίτητο να ζει και να κινείτε με ένα λάσο στο χέρι. Από που και από ποιούς να αρχίσω. Οι πολιτικοί όλου του κόσμου λάσο χρησιμοποιούν προκειμένου με αυτό να αρπάξουν τους ψηφοφόρους τους και να εξασφαλίσουν έτσι μιά καρέκλα σε κάποια βουλή που μετατρέπεται σε χιλιάδες ευρώ, δολάρια, ρούβλια, γιέν, λίρες, λιρέτες και άλλα νομίσματα. Βέβαια αφού αρπάξουν τους ψηφοφόρους τους στο  λάσο δεν τους αφήνουν με τίποτα. Βλέπετε τους χρειάζονται και γιά τις επόμενες εκλογές. Με το λάσο ζουν, εργάζονται και κινούνται στο σύνολό τους οργανισμοί, ενώσεις, σύλλογοι, ομοσπονδίες, ιδρύματα, ακόμη και ... φιλολογικά. Εκσφενδονίζουν το λάσο τους, σε τυλίγουν, σε δένουν και σε....σέρνουν. Και ζουν αυτοί καλά και εμείς ακόμη χειρότερα.

Βέβαια το λάσο δεν λείπει και από τα χέρια του προέδρου των ΗΠΑ, του προέδρου μας, καθΆ ότι κάτοικος της Αμερικής και εγώ, του κ. Τζώρτζ Μπούς του νεότερου. Γεννημένος στο Τέξας ο άνθρωπος, στη μάνα γη των κάου-μπόϋδων, όπως θα έλεγε και ο Μαμαλάκης, πως θα ήταν δυνατόν να μην είναι εφοδιασμένος με ένα λάσο, όταν μάλιστα αποφάσισε, γιά καλή μας τύχη, να ασχοληθεί με την πολιτική. Μόνο που αποδείχτηκε ότι δεν γνωρίζει να το χρησιμοποιεί με την τέχνη που χρειάζεται. Διότι όπου αποφάσισε να το ρίξει, αυτό σαν μπούμερανγκ, γυρίζει και τυλίγει τον ίδιον. Το λάσο θέλει τέχνει και εξυπνάδα my boy George. Ευτυχώς που στο πλευρό του έχει την Κοντολίζα Ράϊς η οποία καθΆ ότι θυληκού γένους, όπως λένε, χειρίζεται το λάσο με μεγάλη επιδεξιότητα απαλλάσοντας έτσι τον αφέντη της από τις κακοτοπιές.

Αν πείτε γιά τους Έλληνες πολιτικούς αυτοί είναι δάσκαλοι στο λάσο. O Καραμανλής μαέστρος. Το λάσο του προεκλογικά έκαμε θραύση. Κατάφερε και έδεσε δημόσιους υπαλλήλους, αγρότες, επιχειρηματίες, εργάτες, βιομήχανους συνταξιούχους και σήμερα δεμένους τους σέρνει όπου θέλει. Τελευταία, στην έκθεση Θεσσαλονίκης, απέδειξε τις ικανότητές του στο λάσο αφού κατάφερε να πιστέψουν όλοι τα όσα τους είπε.

Αντίθετα, ο Γιωργάκης, παρΆ όλο που είναι αμερικανάκι, αποδείχτηκε ανίδεος στο χειρισμό του λάσου. Και σήμερα μοιάζει να είναι δεμένος στο ίδιο του το λάσο. Βέβαια προσπαθεί ο

άνθρωπε να κάμει κιΆ αυτός κάτι αλλά θα πρέπει πρώτα να καταφέρει να απαλλαγεί από το λάσο που του αμολάνε τα πρωτοπαλλήκαρά του.

Και στον χώρο της εκκλησίας δεν θα ήταν δυνατόν να λείπει το λάσο. Εκεί και αν είναι. Μεγάλος δάσκαλος ο αρχιμανδρίτης  Γιοσάκης. Θα τον θυμάστε βέβαια. Λαμπρός καουμπόη. Και ποιόν δεν τύλιξε στο λάσο του. Όμως γιά το λάσο στην εκκλησία, δεν θέλω να πω πιό πολλά. Ψάχτε το μόνοι σας, διότι δεν επιθυμώ να μπλεχτώ σε περιπέτειες όπως έγινε στην πρόσφατη κρίση της ελλαδικής εκκλησίας όπου με τα άρθρα που έγραψα παρΆ ολίγο να είχα την τύχη του συμπατριώτου μου και συγχωριανού μου Ανδρέα Λασκαράτου.

Τελευταία το λάσο έχει εισχωρήσει γιά τα καλά και στο διαδύκτιο. Το τι γίνεται εκεί μέσα δεν λέγεται. Ούτε και μπορείς να καταλάβεις από που και με ποιά μορφή θα σε τυλίξει το λάσο. Διακοπές σε εξωτικά νησιά μέχρι σπίτια εξοχικά και αυτοκίνητα. Από αιθέριες υπάρξεις γιά αλησμόνητες νύχτες, μέχρι διπλώματα σπουδών από τα πλέον ονομαστά πανεπιστήμια του κόσμου. Το λάσο σε όλο το μεγαλείο της ηλεκτρονικής μορφής.

ΓιΆ αυτό σας λέω φίλοι μου. Το τι λάσο υπάρχει γύρω μας δεν λέγεται. Έχουμε πήξει από καουμπόηδες. Μπορεί να μην τους αναγνωρίσετε διότι δεν φοράνε πλατύγυρα καπέλα, ούτε έχουν περίστροφα στη ζώνη τους. Όμως το λάσο το έχουν οπωσδήποτε. Φυλαχτείτε λοιπόν.

 

Νέα Υόρκη Σεπτ. 21-2005