|
Η «ανάσταση» του Ρουγκόβα…
(Από το αρχείο του Βάιου Φασούλα, 1999)
Φαίνεται ότι η παράταση της εκεχειρίας στο Κοσσυφοπέδιο άρχισε να κουράζει τις δυνάμεις των Η.Π.Α, του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. όπου αυτή η ψευτοεκεχειρία με τη γνωστή συνταγή των Αμερικανών (σκεφτείτε και τα προβλήματα του «πλανητάρχη» που λίγο-πολύ «εμποδίζουν» αν δεν υπήρχαν τι θα γινόταν!) ακόμα δεν έχει βρει τον εαυτό της και την ταυτότητά της. Τα 46 σφαγιασθέντα θύματα που έλαβαν χώρα στις 15.01.99 στο Κόσσοβο σίγουρα αποτελούν δολοφονική πράξη από πλευράς της σερβικής αστυνομίας που όμως δεν ξέρουμε αν πρόκειται για εγκληματική ενέργεια σε βάρος ανταρτών του Ρουγκόβα, αν πρόκειται για καθαριστική επιχείρηση της αστυνομίας ή αν πρόκειται για προβοκατόρικη πράξη. Ένα πάντως είναι βέβαιο. Ότι ο μπαλαντέρ δεν μπορεί να μένει άνεργος και χωρίς δράση και η «ανάσταση» του Ιμπραήμ Ρουγκόβα, «επαναστάτης», «πατριώτης» μια αλβανικής μειονότητας που για άλλα πράγματα έπρεπε να αγωνιστεί και όχι για την «ανεξαρτησία» που υπερασπίζεται, δημιουργεί την ξενοκίνητη αποσταθεροποίηση στην περιοχή.
Ωστόσο έχουμε την άποψη και τους φόβους ότι πρόκειται για προβοκάτσια του απελευθερωτικού στρατού του Κοσσυφοπεδίου κάτω απ’ την ανοχή και προώθηση των δυτικών και την προσάρτησή τους στα εγκληματικά τους σχέδια. κι αυτό γιατί στο ενεργητικό τους απ’ το πρόσφατο παρελθόν έχουν συλλέξει αρκετά αρνητικά στοιχεία και βεβαίως την υποστήριξη των δυτικών ιμπεριαλιστών. Στοιχεία που άπτονται με την γενικότερη κρίση στην περιοχή όπου λίγο είχε «κοπάσει». Τόσο η δύση πέρα του ατλαντικού όσο και η δύση της Ευρώπης δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους ή να καταφεύγουμε σε εύκολα συμπεράσματα ότι οι μεν είναι καλοί και οι δεν κακοί και οι βερμπαλισμοί της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής πρέπει να ξεχωρίζουν από σοβαρότητα, ευθύνη και πολύ περισσότερο να είναι τουλάχιστον υπομονετικοί. Σε κάθε περίπτωση η δολοφονία των 46 ανθρώπων από όπου κι αν αυτή προήλθε είναι δολοφονία που την καταδικάζει και ο πιο απλός άνθρωπος και η δύση όπως έχει «καθήκον» έχει ξεσηκωθεί για τη τιμωρία των ενόχων.
Ευτυχώς που έχουμε απ’ τη μια τους Αμερικάνους και απ’ την άλλη τους δυτικούς ευρωπαίους, κατ’ εξαίρεση τους «αγαπητούς» μας Άγγλους, παλιούς και νέους συμμάχους μας οι οποίοι άρχισαν τη φροντίδα για την ..εξυγίανση του εγκλήματος. Θέλουμε να πιστεύουμε πως οι Σέρβοι δε βοσκούν χορτάρι και θα κινηθούν με ταχύτητα προς κάθε κατεύθυνση προκειμένου να αποδείξουν αυτά που ο σερβική κυβέρνηση υποστηρίζει. Δε θέλουμε να πούμε μεγάλες κουβέντες αυτή τη στιγμή ένεκα της ασάφειας που υπάρχει και που άλλωστε σε λίγες μέρες σίγουρα δεν θα μπορούν να σκεπάσουν την ντροπή τους όλοι οι τυχοδιώκτες, ραδιούργοι και παράφρονες του ΝΑΤΟ όμοια με εκείνη τη ντροπή της σφαγής του Σαράγιεβου το 94 η όποια ανετράπη παταγωδώς ξεσκεπάζοντας τα βρώμικα πρόσωπά τους και τις πολιτικές τους.
Πολιτικές και της Ε.Ε. που, δυστυχώς, αποτελούν τα απανθρακωμένα δεκανίκια της μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και οι ηγέτες της δεν τολμούν ή δεν έχουν το θάρρος να αντικρίσουν την πραγματικότητα και να σηκώσουν ανάστημα και στήθος. Και όσο οι μεσοβέζικες θέσεις των εταίρων της Ε.Ε. ανθούν και οι όποιες διαπραγματεύσεις χωλαίνουν στην ευρεία περιοχή της Βαλκανικής χερσονήσου, τόσο οι νατοϊκοί αρχηγοί και επιτελάρχες παράφρονες και παρανοϊκοί δείχνουν τις προθέσεις τους που θέλουν σε βάρος και με σφαγές των λαών να ολοκληρωθούν.
Η απορία μας πάνω σ’ αυτό είναι γιατί επιτέλους δεν ξεκινούν οι χώρες της Ε.Ε. μια εκστρατεία ενάντια στις όποιες, τολμούμε να πούμε, αποφάσεις του ΝΑΤΟ και του Ο.Η.Ε., αποφάσεις που ως τώρα δεν έχουν να μας θυμίσουν τίποτε από λύσεις που έχουν, τάχα, για σκοπό την ευημερία και την πρόοδο αλλά αντιθέτως την αναπαραγωγή του πολέμου και τη σταδιακή εξαφάνιση των λαών.
Σ’ ότι αφορά τον δικό μας, ιδιαίτερα, λαό και την «συμπαράσταση» που ως τώρα έχει δεχτεί απ’ το ΝΑΤΟ και τον Ο.Η.Ε. αλλά και της Ευρώπης στην προκειμένη περίπτωση, όφειλε το ελληνικό κράτος και οι «άρχοντες» της εξωτερικής πολιτικής μας αποκτήσει κάποιες εμπειρίες και θα έπρεπε να μάθουν κάποτε να λένε και κάποιο Όχι και όχι πάντα Ναι. Έτσι ή αλλιώς αποτελούμε την τελευταία τρύπα της φλογέρας όπου οι οργανοπαίχτες του ΝΑΤΟ τη θεωρούν παρασιτική και ενοχλητική.
Τέλος έχουμε την άποψη ότι τα παιχνίδια που παίζονται στο Κοσσυφοπέδιο είναι παιχνίδια μια βρώμικης μαρκαρισμένης τράπουλας που οι «υπερασπιστές» της «ειρήνης», των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και βεβαίως της «ανεξαρτησίας» όπως τώρα ξαναπαρουσιάζονται στο Κόσσοβο, τραβούν τους βαλέδες τους όποτε αυτοί θέλουν και μάλιστα έχουν και δούλους «επαναστάτες» τύπου Ρουγκόβα να τους τραβούν εκείνοι και υπηρέτες τύπου ελληνικής εξωτερικής πολιτικής που τους εγκρίνουν…διπλωματικά και να δηλώνουν «περιορισμένη» συμμετοχή. Αμέ! Πώς να το κάνουμε, άνθρωποι! Ατλαντική συμμαχία είναι αυτή δεν είναι παίξε γέλασε.
Όμως εμείς λέμε: Κοντός ψαλμός αλληλούια. Μια συμμαχία μπορεί να γίνε αποδεκτή εάν και εφόσον δείχνει σημάδια ουμανισμού και όχι βρώμικων παιχνιδιών όπως αυτά που παίζονται στη Μέση Ανατολή, στην Ελλάδα και Κύπρο, στη Βαλκανική χερσόνησο και αλλού. Από κει και μετά ώρα είναι να τολμήσουμε να δούμε με ανοιχτά μάτια τον αμερικάνικο εμπαιγμό και τη διπλωματική του προβοκάτσια κι ας ξεχάσουμε για λίγο τις καρέκλες και τους τίτλους. Αυτή είναι η άποψή μας αλλά και αξίωση και δεν είμαστε οι μοναδικοί. Και έχουμε πολλές φορές δηλώσει πώς ένας αγκαθωτός κήπος όσο λουλούδια και μυρουδιές κι αν προσφέρει, όταν αυτός παράγει πονηρές και αγκαθωτές σκιές, δεν μπορεί να είναι κήπος παρά ένα διαμορφωμένο εκρηκτικό στρατόπεδο με επιτελείς κάθε κατηγορίας βραβευμένους από περίεργους πολεμικούς «άθλους» ανά της γης κάτι που δεν ξέρουμε κατά πόσο μπορούμε να τους μιμούμαστε. (Γερμανία Ιανουάριος 22 1999)
Ε.Ε. Ελλάδα, Τρίκαλα – Ιούνης 12 2007 pelasgos@fasoulas.de http:\\www.fasoulas.de
|
