|
Κριτική για το βιβλίο « Μ Α Ρ Ι Ν Α »
Ο έρωτας, η σταθερή πίστη στην αυτοδιαχείριση του ατόμου και στην αυτοδιάθεση των λαών, η αγάπη προς την πατρίδα, η νοσταλγία και ο ανθρωπισμός είναι διάχυτα στο νέο έργο του συγγραφέα Βάϊου Φασούλα « ΜΑΡΙΝΑ ».
Η υποκρισία, ο ψευτοιδεαλισμός, ο φασισμός των πολιτευμάτων και των ψυχών, η εκμετάλλευση καταδικάζονται στην πυρά που δεν ισοπεδώνει, δε μηδενίζει αλλά αναγεννά· έναν τέτοιο κόσμο ονειρεύεται ο συγγραφέας ξαναγεννημένο, έναν άνθρωπο συνειδητοποιημένο που μέσα από τις πληγές της φθοράς αναζητά να γιατρέψει τα μιάσματα και αφού λυτρωθεί με την εργασία του καθαρμού ν αντιπαλέψει τον εωσφόρο· όχι αυτόν που φέρνει την αυγή αλλά αυτόν που ρίχνει τα πέπλα του μισητού σκότους και σπρώχνει την ανθρωπότητα στις έριδες, στη μισαλλοδοξία, στην τρομοκρατία, στο ρατσισμό, στην ανεργία, στην παθητικότητα.
Ο συγγραφέας βιώνει την αγάπη στα μεγάλα της νούμερα, βιώνει τον έρωτα στο απόλυτο
και άπιαστο γι αυτό και δεν μπορεί να ηρεμήσει το πνεύμα του, γι αυτό και δε δύναται να κατασιγάσει το πάθος του γι αγώνα. Δεν ανέχεται τη δυστυχία. Ξέρει πως μόνο μέσα από την οδό των συναισθημάτων μπορεί ο τάλας άνθρωπος να «τρανέψει» ίσαμε το Θεό.
Γι αυτό φωνάζει, φωνάζει δυνατά: «Μη σταματάτε νέοι τον αγώνα, ξυπνήστε λαοί, η ζωή είναι εδώ και σας ανήκει. Τα δικαιώματα δεν είναι η ξερή κόρα ψωμιού, είναι το φρεσκοκομμένο κομμάτι, απόρροια του ιδρώτα σας. Δώστε δουλειά στα παιδιά μας. Αυτά είναι το μέλλον μας!».
Η «Μαρίνα» είναι ένα έργο ψυχής. Αφορά την ωριμότερη περίοδο ενός αγωνιστή που δε λογίζεται τη ζωή του χωρίς μαχητικότητα, χωρίς συγγραφή, χωρίς ελπίδα.
Ο λυρισμός και το κωμικό στοιχείο, ο αυτοσαρκασμός και η φιλοσοφημένη τοποθέτηση στα μεγάλα προβλήματα που μαστίζουν τον άνθρωπο είναι τα σημαντικότερα ερείσματα του έργου για να στηριχτεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
Διαβάζει κανείς αυτό το έργο και θαρρεί πως διαβάζει τη δική του ιστορία γιατί έχει τη σφραγίδα της γνησιότητας της ζωής τόσων μεταναστών Ελλήνων που αγωνίζονται και αντιπαρέρχονται τις αντιξοότητες της ξένης γης. Αυτό όμως που μου αφήνει -ως αναγνώστρια- την πιο γλυκιά γεύση είναι η πραγματική αγάπη, ο ανεξίτηλος έρωτας, ο απεριόριστος σεβασμός και η αλληλοεκτίμηση των πρωταγωνιστών που αποδεικνύουν πως: «Δε ζει κανείς αν δεν αγαπήσει και δε πεθαίνει ποτέ σαν έχει αγαπηθεί πολύ».
Γερμανία, Μάρτης 2005
Έφη Ζορμπά, Φιλόλογος - μέλος της Κριτικής Επιτροπής της ΕΕΛΣΠΗ
|
